Dünya, tarihin en keskin virajlarından birinden geçiyor. Yapay zekanın üretim biçimlerini kökten değiştirdiği, enerji savaşlarının yerini veri ve çip savaşlarına bıraktığı, iklim krizinin kapımızı değil artık odamızın içini zorladığı bir 2026 yılındayız. Bu devasa değişim rüzgarında Türkiye’nin nerede duracağı, dış güçlerin planlarından ziyade bizim içeride neyi ne kadar doğru yapacağımıza bağlı.
Yıllardır süregelen bir söylemimiz var: "Dış güçler bizi istemiyor." Evet, jeopolitik bir gerçekliktir ki; ne Batı ne de Doğu, kendi ayakları üzerinde duran, teknoloji açığını kapatmış, tam bağımsız bir Türkiye’yi alkışlarla karşılamaz. Ancak asıl soru şu: Bizim bu engelleri aşmamıza engel olan gerçekten "onlar" mı, yoksa kendi içimizde kuramadığımız o büyük uzlaşı mı?
İçeride Huzur, Dünyada Saygınlık
Eğer bir oyun bozulacaksa, işe ilk olarak "Yurtta sulh, cihanda sulh" ilkesini 21. yüzyılın kodlarıyla güncelleyerek başlamalıyız.
Enerjimizi tüketen kutuplaşma ikliminden çıkmanın tek yolu; farklılıklarımızı bir "çatışma aparatı" değil, bir "zenginlik katalizörü" olarak gören yeni, sivil ve demokratik bir Anayasal düzendir.
İleri demokrasi, artık bir tercih değil, ekonomik kalkınmanın ön koşuludur. Hukukun üstünlüğünün tam tesis edilmediği, temel hak ve özgürlüklerin tartışıldığı bir iklime ne nitelikli yatırımcı gelir ne de beyin göçünü durdurabiliriz.
Gençlerimizin rotasını yurt dışına değil, ülkenin geleceğine çevirmesi için üniversitelerimizin YÖK boyunduruğundan kurtulması, özerk, bilimsel ve liyakat esaslı bir yapıya kavuşması şarttır.
Eğitim: En Büyük Savunma Sanayii
Eğitimi siyasetin dar koridorlarından çıkarmak zorundayız.
2026 dünyasında eğitim; demokratik, bilimsel ve laik olduğu kadar; ekolojik bilinci yüksek ve anadilinde eğitimi bir hak kabul eden kapsayıcı bir modelde olmalıdır.
Okul öncesinden üniversiteye kadar eğitimin parasız ve ulaşılabilir olması, sadece bir sosyal devlet borcu değil, aynı zamanda milli bir güvenlik meselesidir.
Fırsat eşitliğini sağlayamadığımız her bir çocuk, gelecekte kaybedilmiş bir değerdir.
Yerelden Kalkınma, Küresel Rekabet
Türkiye’nin ilk 10 ekonomi arasına girmesi, sadece Ankara’dan alınan kararlarla mümkün olamaz. Yerel yönetimlerin güçlendirildiği, bölgesel farklılıkların (doğu-batı, kırsal-kent) gözetildiği bir yönetim anlayışıyla cari açığı değil, "cari fazlayı" konuşabiliriz.
Kadınların, çocukların ve dezavantajlı grupların toplumsal hayatın merkezine pozitif ayrımcılıkla yerleştirilmesi, iş gücü verimliliğimizi iki katına çıkaracaktır.
Bunları yapmamızı engelleyen gerçekten "dış güçler" mi? Hayır. Bunları yapmamızı engelleyen; bizi ayrıştıran, ötekileştiren ve korku üzerinden siyaset üreten o eski dildir.
Sonuç: Ya Hep Beraber Ya Hiçbirimiz
Bugün sanayimizi yüksek teknolojiyle, yapay zekayla ve yeşil enerjiyle taçlandırmak; kendi markalarımızı dünya pazarlarına ihraç etmek istiyorsak el ele vermekten başka yolumuz yok. Bilimde ve teknolojide en ileri seviyeye ulaşmak bir lüks değil, bir varoluş mücadelesidir.
Eğer bu reformları birlikte hayata geçirirsek hep beraber kazanırız. Yapmazsak; emeğiyle geçinen milyonlar, asgari ücrete hapsolmuş gençler ve yoksul halk kütleleri kaybetmeye devam ederken, sadece bir avuç "mutlu azınlık" ve küresel sermaye kazanacak.
Dış güçlerin oyununu bozmanın yolu, içerideki birliği sağlamak ve çağdaş medeniyetler seviyesinin üstüne çıkacak iradeyi göstermektir. O halde o kadim sloganı bugün daha gür bir sesle haykırmanın vaktidir:
"Kurtuluş yok tek başına, ya hep beraber ya hiçbirimiz!"
Yorum Yazın