Bayram gelmiş neyime...
Anam anam garibem, kan damlar yüreğime.
Bu türkü, nesillerdir aynı acıyı, aynı çaresizliği haykırır. Bayram sofraları kurulurken, yeni elbiseler giyilirken, sevinç naraları atılırken; birileri için o günler sadece yaraların daha çok sızladığı, gözyaşının daha koyu aktığı zamanlardır. Bugün de öyle değil mi?
Dünyanın dört bir yanında bayramlar gelir, ama kan durmaz.
Gazze'de, Sudan'da, Ukrayna'da, Yemen'de, Rojava'da, Kongo'da...
Çocuklar enkaz altında kalır, anneler kucağında cansız bedenlerle sokaklarda yürür.
Bir bayram sabahı drone sesiyle uyanan, iftar topu yerine bomba sesiyle oruç açan çocuklar var. Onların bayramı, "anam anam garibem" nidalarıyla geçiyor. Kan damlıyor yüreklerine, damla
damla değil, nehir gibi.
Kadınlar...
Her gün bir yenisi katlediliyor, yakılıyor, tecavüze uğruyor, taşlanıyor, susturuluyor.
Afganistan'da okula gidemeyen kız çocuklarının gözlerindeki ışık sönüyor.
İran'da, Türkiye'de, Latin Amerika'da, her coğrafyada "kadın" kelimesi hâlâ bir tehdit olarak görülüyor bazıları için.
Bayram geliyor, ama onların yüreğine kan damlamaya devam ediyor. Gülmek onların neyime?
Ekonomi denen canavar her gün biraz daha dişlerini gösteriyor.
Asgari ücretin eridiği, market raflarının erişilemez olduğu, kiraların maaşın yarısını yuttuğu bir düzende bayram alışverişi lüks haline geliyor.
Emekliler ilaç kuyruğunda, gençler umutsuz işsizlikte, çiftçiler mazot zamlarıyla boğuşurken;
"bayram gelmiş neyime" sorusu lüks villalarda değil, 2+1 dairelerde, gecekondularda, çadırlarda yankılanıyor.
Adaletsizlik her yerde.
Zengin daha zengin, güçlü daha güçlü olurken; adalet terazisi her gün biraz daha yamuluyor.
Birilerinin milyarlarca dolarla yatlar aldığı yerde, birilerinin çocukları ekmek kırıntısına muhtaç.
Savaş tüccarları rekor kâr açıklarken, anneler çocuklarının cenazesini topluyor.
Yaralarımız sızlıyor.
Savaş yarası, yoksulluk yarası, ayrımcılık yarası, çaresizlik yarası...
Doktor benim neyime?
Çünkü bu yaralar merhemle, iğneyle kapanmıyor. Sistem değişmeden, vicdanlar uyanmadan, zulüm durmadan kapanmıyor.
O yüzden bu bayramda da, her bayramda olduğu gibi,
şarkıdaki o garip yürek hâlâ kanıyor.
Ama susmuyor.
Anam anam garibem diye haykırmaya devam ediyor.
Belki bir gün, gerçekten bayram olur bu dünya.
Kan damlamaz yüreklere.
Çocuklar enkazda değil, salıncakta olur.
Kadınlar korkuyla değil, başı dik yürür.
Ve kimse "bayram gelmiş neyime" demez.
O güne kadar...
Yüreğimizdeki kanı görüyoruz.
Görmeye devam edeceğiz.
Ve unutturmayacağız.
Hayırlı bayramlar...
Garibanların, mazlumların, susturulmuşların bayramı olsun.
Ve bir an önce bitsin bu "kan damlar yüreğime" hali.
Yorum Yazın