"(...)Şu anda doların inip çıkması, enflasyonun tırmanması, hayat pahalılığının durmadan artması aşiret olgusunu dışlamaya yetiyor artıyor bile, çünkü insanlar artık cebine bakıyor, mutfağına bakıyor, çocuğunu okula nasıl göndereceğine bakıyor, anlatılan kahramanlık hikâyelerine değil."
Van’da bu aralar aşiret trafiğinden geçilmiyor, Van’da trafik zaten sıkıntılı buna aşiret trafiği de eklenince işler hepten çığırından çıkmış oluyor, kafalar karışıyor, sorular çoğalıyor; düğün değil, seyran değil, ne oluyor size aşiretler?
Aşiretin biri dernek kuruyor, biri federasyon…
Biri vakıf kuruyor, bir ocak…
Van neredeyse aşiretler derneğine döndü bu aralar.
Nedir peki mesele?
Ben ne olduğunu söyleyeyim size;
Aşiretçilik toplumda sürekli bölünmeye, iç kavgalara, husumetlere ve kaosa neden olmuştur.
Talan, soygun, eşkıya olgusu hep bu süreçte kendini gösterir, aşiretçilik bu gibi olumsuzluklara kaynaklık eder.
Aşiret reisi en kolay ulaşılabilecek ve en kolay ikna edilebilecek kişidir, koca bir nüfusla uğraşmak yerine aşiret reisi vasıtasıyla bu nüfusu yola getirmeniz mümkün, ister toplu oy kullandırın, ister kirli işlerde kullanın, isterse de çatıştırın.
Çatışan toplum ise başına gelenden bihaber olur; zammış, işsizlikmiş, yolsuzlukmuş, bunlar aklına bile gelmez, çünkü o kendi arasındaki çatışmayla, kavgayla, husumetlerle meşgul.
Peki, tüm bunlardan çıkan sonuç ne?
Çünkü devleti idare edenler böyle bir toplumsal yapı arzu ediyor, ellerinden gelse İzmir’de, Antalya’da, Edirne’de aşiretlerin hiç yaşamadığı illerde de bu yapıya bir kapı açarlar.
Şu anda Van’da bu deneniyor, bazı dinozor aşiret liderleri kullanılarak yeniden 70’li, 80’li yılların geri toplumuna dönülmesi çalışmaları var.
Haberlere yansıdığına göre, valisinden kaymakamına, ordu mensubundan siyasetçisine kadar bu işe çanak tutan bir kesim var.
Ancak şunu da çok iyi gözlemliyoruz ki artık aşiret mensupları 70’teki, 80’deki gibi bu dinozor aşiret reislerinin arkasında durmuyor, çünkü hani derler ya ‘köprünün altından çok sular aktı’ diye, evet bölgede aşiretler var ama 90’lı yıllardan bu yana yaşanalar herkese bir fikir vermiş durumda, şimdi aşiretler değil bireyler var.
Herkes kendi sorunu ekseninde bireyselleşti, çıkarlar bireye indi, aileler mağdur oldu, ne bir reis ne bir siyasi parti dertlerine ortak olmadı.
Şu anda doların inip çıkması, enflasyonun tırmanması, hayat pahalılığının durmadan artması aşiret olgusunu dışlamaya yetiyor artıyor bile, çünkü insanlar artık cebine bakıyor, mutfağına bakıyor, çocuğunu okula nasıl göndereceğine bakıyor, anlatılan kahramanlık hikâyelerine değil.
Tabi işin üzücü tarafı şu;
Be ey dinozor sözde aşiret reisi, aşireti canlandıracağına beyinleri canlandırsan daha iyi olmaz mı?
Mesela Kürt bilgin Ehmedê Xanî adını kullanarak bilmem gelecekte hangi siyasi partiye kul köle olacağı şimdiden belli olan Xanî aşiretinin sözde kanaat önderleri, yazar ve çizerleri “Mala Xanîyan’ diye bir ocak kurup aşiretçiliği palazlayacağınıza, günümüzde yaşanan sorunlarla ilgili aşiret adını kulanmadan bir dernek kurmanız daha iyi olmaz mı?
Ve o derneği bir eğitim ve bilim yuvasına çevirmeniz, hak hukuk, adalet, ahlak konusunda insanlara bilgi aktaran bir yere dönüştürmeniz daha iyi Xanî felsefesine yakışmaz mı, size ne aşiretin bilme hangi mensubundan?
Her aşiret mensubu evinde, işinde, tarlasında ve sana bana ihtiyacı yok, sana düşen eğer hakikaten Ehmedê Xanî adını anmak istiyorsan o zaman bilgiye sebep ol, yüz sene öncesinin geri, yobaz ve kaos üretmekten başka işe yaramayan aşiretçiliğin yeniden hortlamasına değil.
Hele ki eğer seni yönetenler böyle bir şeyi hortlatmana yardımcı oluyorsa sevinme, şüphe duy, bunu yapmıyorsan kuru kuruya felsefeden falan da söz etme.
Ha keza diğer aşiret dinozorları siz de öyle yapın, aşiretinizi seviyorsanız böyle yaparsınız, yoksa bu sizin aşiretinizi kendi çıkarınız için kullandığınız anlamına gelecek, mahcup olursunuz.
Benden söylemesi...
Çok doğru tespitler, görüşlerinize katılıyorum. Bravo.