Bazı hikâyeler yalnızca anlatılmak için yazılmaz. Bazı hikâyeler vardır ki yaşanmışlıkların içinden süzülür, acıyla yoğrulur, sessizlikle büyür ve bir gün kelimelere dönüşerek yeniden hayat bulur. Asmîn’in hikâyesi de böyle bir yerden doğdu.

Asmîn, yalnızca bir kadının hikâyesi değil. O, hayatın bütün zorluklarına rağmen ayakta kalmaya çalışan kadınların, yarım bırakılmış düşlerin, kırılmış umutların ve yeniden doğmayı bekleyen yüreklerin hikâyesidir. Onun yaşamında kendimizden bir parça, tanıdığımız bir yüz, belki de hiç duymadığımız hâlde içimizde iz bırakan bir acı bulabiliriz.

Asmîn’in hikâyesini yazarken bir kadının yaşamını anlatmanın ötesine geçmek istedim. Çünkü bazen bir insanın hayatı, koca bir coğrafyanın hafızasını taşır. Bazen bir kadının sessizliği, bir toplumun yıllardır biriktirdiği sözlerden daha fazlasını anlatır. Ve bazen bir yüreğin kırılışı, yalnızca kişisel bir acı olmaktan çıkarak ortak bir yaraya dönüşür.

Asmîn, işte böyle bir dünyanın içinden sesleniyor bize.

Taşların Arasında Açan Bir Çiçek

Bir düşünün… Taşlarla çevrili bir yerde açmaya çalışan küçücük bir çiçeği. Toprak sert, rüzgâr acımasız, gökyüzü kimi zaman kapalıdır. Ama o çiçek yine de açmak ister. Köklerini toprağın derinliklerine salar, güneşe ulaşabilmek için bütün gücüyle direnir.

Asmîn de benim için böyle bir çiçektir. Hayatın karşısına çıkardığı engellere, yaşadığı acılara ve taşıdığı yüklerin ağırlığına rağmen var olmaya çalışan bir kadın…

Onun hikâyesinde yaşamın kırılganlığı kadar direncini de göreceksiniz. Çünkü insan, en çok yaralandığı yerde kendini tanımaya başlar. Bazen kaybettikleriyle büyür, bazen sustuklarıyla derinleşir, bazen de bütün umutlarını yitirdiğini düşündüğü bir anda yeniden yaşama tutunacak bir neden bulur.

Kadınların hikâyeleri çoğu zaman başkalarının belirlediği sınırlar içinde anlatılır. Oysa her kadının kendi sesi, kendi düşleri, kendi korkuları ve kendine ait bir dünyası vardır. Ben Asmîn’i yazarken onun sesini duyurmaya, sessizliğinin ardındaki dünyayı görünür kılmaya çalıştım.

Çünkü bir kadını anlamak, yalnızca yaşadıklarını bilmek değildir. Onun neden sustuğunu, neyi beklediğini, hangi hayallerinden vazgeçmek zorunda kaldığını ve bütün bunlara rağmen içinde neyi yaşatmaya devam ettiğini de anlayabilmektir.

Aşkın En Derin Hâli

Asmîn ile Azad’ın hikâyesi, aşkın yalnızca güzel anlardan ibaret olmadığını hatırlatıyor. Aşk bazen insanın en savunmasız yanıyla yüzleşmesidir. Bazen bir bekleyiş, bazen bir özlem, bazen de söylenemeyen sözlerin içinde büyüyen bir yaradır.

Sevmek, her zaman kavuşmak anlamına gelmez. Bazen sevmek, insanın kendi içindeki karanlıkla yüzleşmesi; bazen de bütün zorluklara rağmen bir başkasının varlığında kendine bir yaşam alanı bulmasıdır.

Asmîn ve Azad’ın yolculuğu da aşkın bu karmaşık ve derin hâllerini içinde barındırıyor. Onların hikâyesinde yalnızca iki insanın birbirine duyduğu sevgiyi değil, yaşamın insanlara yüklediği sorumlulukları, geçmişin izlerini ve geleceğe dair belirsizlikleri de göreceksiniz.

Çünkü aşk, yaşadığımız dünyadan bağımsız değildir. İçinde doğduğumuz toplum, büyüdüğümüz coğrafya, taşıdığımız anılar ve karşılaştığımız zorluklar, sevme biçimimizi de şekillendirir.

Bir Kadının Hikâyesinden Daha Fazlası

Asmîn’in hikâyesi, benim için bir romanın sınırları içinde kalmıyor. O, farklı hayatların birbirine değdiği, acıların bazen aynı dili konuştuğu ve insanların bütün farklılıklarına rağmen ortak duygularda buluşabildiği bir yolculuğa dönüşüyor.

Bu yolculukta yalnızca Asmîn’i değil, onun hikâyesinde izleri bulunan başka kadınları ve insanları da göreceksiniz. Kimi zaman geçmişin ağırlığını taşıyanları, kimi zaman geleceğe tutunmaya çalışanları, kimi zaman da bütün kırgınlıklarına rağmen yeniden başlayabilmek için kendinde güç arayanları…

Belki de edebiyatın en önemli gücü burada saklıdır: Başkasının hikâyesini okurken kendimizle karşılaşmak. Hiç tanımadığımız bir insanın acısında kendi yaralarımızı, hiç yaşamadığımız bir hayatın içinde kendi sorularımızı bulmak…

Ben bu romanı yazarken yalnızca bir hikâyeyi tamamlamayı değil, okurun kalbinde yeni sorular uyandırmayı da istedim. Çünkü bazı soruların hemen cevaplanması gerekmez. Bazı hikâyeler, kitap kapandıktan sonra da insanın içinde yaşamaya devam eder.

Asmîn’in hikâyesi de böyle bir iz bıraksın istedim.

Taşların arasında açan bir çiçek gibi…

Kırılgan ama dirençli, sessiz ama anlatacak çok şeyi olan, bütün zorluklara rağmen hayata ve sevgiye tutunmaktan vazgeçmeyen bir çiçek.

Çünkü bazen en derin hikâyeler, en sessiz yerlerde büyür.

Ve bazen bir kadının hikâyesi, hepimizin hikâyesine dönüşür.

Kulîlkeke ku di nav keviran de vedibe: Asmîn

Hin çîrok tenê ji bo ku werin vegotin nayên nivîsandin. Hin çîrok hene ku ji nav serpêhatiyên jiyanê derdikevin, bi êşê tên avakirin, di bêdengiyê de mezin dibin û rojekê vediguherin peyvan û careke din zindî dibin. Çîroka Asmînê jî ji wisa cihêkê dest pê kir.

Asmîn ne tenê çîroka jinekê ye. Ew çîroka jinên ku tevî hemû dijwariyên jiyanê hewl didin li ser piyan bimînin, çîroka xewnên nîvco hiştî, hêviyên şikestî û dilên ku li benda ji nû ve jidayikbûnê ne. Di jiyana wê de em dikarin parçeyek ji xwe, rûyekî naskirî û belkî jî êşeke ku me tu carî nebihîstiye, lê di hundirê me de şopek hiştiye, bibînin.

Dema min dest bi nivîsandina çîroka Asmînê kir, dixwestim ji vegotina jiyana jinekê wêdetir biçim. Ji ber ku carinan jiyana mirovekî bîra erdnîgariyeke mezin di hundirê xwe de hilgire. Carinan bêdengiya jinekê ji hemû gotinên ku civakek bi salan berhev kirine, zêdetir tiştan vedibêje. Û carinan şikestina dilê mirovekî ji êşeke kesane wêdetir dibe û vediguherînek birîneke hevpar.

Asmîn ji cîhaneke wiha dengê xwe digihîne me.

Kulîlkeke ku di nav keviran de vedibe

Bifikirin… Kulîlkeke biçûk ku hewl dide di cihêkî ku bi keviran hatiye dorpêçkirin de vebe. Erd hişk e, ba hov e û carinan ezman jî tarî ye. Lê ew kulîlk dîsa jî dixwaze vebe. Ew rehên xwe di kûrahiya axê de dirêj dike û bi hemû hêza xwe hewl dide bigihîje rojê.

Asmîn jî ji bo min kulîlkeke wiha ye. Jineke ku tevî astengiyên ku jiyan derdixe pêşiya wê, tevî êşên ku dikişîne û barên giran ên ku hildigire, hewl dide hebûna xwe biparêze.

Di çîroka wê de hûn ê hem lawaziya jiyanê û hem jî berxwedana wê bibînin. Ji ber ku mirov herî zêde li cihê ku birîndar dibe, dest bi nasîna xwe dike. Carinan mirov bi tiştên ku winda dike mezin dibe, carinan bi tiştên ku bêdeng dimîne kûr dibe û carinan jî di wê kêliyê de ku difikire hemû hêviyên xwe winda kiriye, dîsa sedemekê dibîne ku bi jiyanê ve girêdayî bimîne.

Çîrokên jinan gelek caran di nav sînorên ku kesên din ji bo wan diyar kirine de tên vegotin. Lêbelê, her jinek xwedî dengê xwe, xewnên xwe, tirsên xwe û cîhaneke taybet a xwe ye. Dema min Asmîn nivîsî, min hewl da dengê wê bihîzim û cîhana ku li pişt bêdengiya wê veşartî ye, xuya bikim.

Ji ber ku famkirina jinekê tenê naskirina tiştên ku ew jiyaye nîne. Divê em fam bikin ka ew çima bêdeng dimîne, li benda çi ye, ji kîjan xewnên xwe neçar maye dev jê berde û tevî hemû van tiştan, di hundirê xwe de çi zindî dihêle.

Kûrahiya herî mezin a evînê

Çîroka Asmîn û Azad tîne bîra me ku evîn tenê ji kêliyên xweş pêk nayê. Carinan evîn rûbirûbûna mirov bi aliyê herî bêparastin ê xwe ye. Carinan bendewarî ye, carinan bêriya kesekî ye û carinan jî birînek e ku di nav gotinên ku nayên gotin de mezin dibe.

Evîn her dem bi hevgihîştinê re nabe yek. Carinan evîn tê wateya ku mirov bi tariya hundirê xwe re rû bi rû bimîne; carinan jî tevî hemû dijwariyan, di hebûna kesekî din de cihê ku mirov bikaribe tê de bijî, bibîne.

Rêwîtiya Asmîn û Azad jî van aliyên tevlihev û kûr ên evînê di hundirê xwe de dihewîne. Di çîroka wan de hûn ê ne tenê evîna di navbera du mirovan de, lê berpirsiyariyên ku jiyan datîne ser milên mirovan, şopên rabirdûyê û nediyariya paşerojê jî bibînin.

Ji ber ku evîn ji cîhana ku em tê de dijîn cuda nîne. Civaka ku em tê de ji dayik dibin, cografyaya ku em tê de mezin dibin, bîranînên ku em hildigirin û dijwariyên ku em pê re rû bi rû dimînin, awayê me yê evîndarbûnê jî diguherînin.

Ji çîroka jinekê wêdetir

Ji bo min, çîroka Asmînê di çarçoveya romanekê de namîne. Ew vediguherî rêwîtiyekê ku tê de jiyanên cuda bi hev re dikevin têkiliyê, êş carinan bi heman zimanî diaxive û mirov, tevî hemû cudahiyên xwe, dikare di hestên hevpar de hev bibînin.

Di vê rêwîtiyê de hûn ê ne tenê Asmînê, lê gelek jin û mirovên din jî bibînin ku şopên wan di çîroka wê de hene. Hin kes giraniya rabirdûyê hildigirin, hin kes hewl didin xwe bi paşerojê ve girêbidin û hin kes jî tevî hemû xemgînî û birînên xwe, li hêza hundirê xwe digerin da ku ji nû ve dest bi jiyanê bikin.

Belkî hêza herî mezin a edebiyatê jî li vir veşartî ye: Dema em çîroka kesekî din dixwînin, em bi xwe re rû bi rû dimînin. Di êşa mirovê ku em qet nas nakin de birînên xwe dibînin û di jiyana ku me qet ne yaşandiye de pirsên xwe dibînin.

Dema min ev roman nivîsî, dixwestim ne tenê çîrokekê biqedînim, lê di dilê xwendevanan de pirsên nû jî çêbikim. Ji ber ku pêwîst nake bersiva hin pirsan di cih de were dîtin. Hin çîrok divê piştî ku pirtûk tê girtin jî di hundirê mirov de bijîn.

Min dixwest çîroka Asmînê jî şopeke wiha bihêle.

Mîna kulîlkeke ku di nav keviran de vedibe…

Nerm, lê berxwedêr; bêdeng, lê xwedî gelek tiştên ku dixwaze bibêje; kulîlkeke ku tevî hemû dijwariyan, ji jiyanê û evînê venagere.

Ji ber ku carinan çîrokên herî kûr di cihên herî bêdeng de mezin dibin.

Û carinan çîroka jinekê vediguherî çîroka me hemûyan.