Nice Leylalar vardır ki, adlarında “la” hecesi bile yoktur. Nice Leylalar da vardır ki, isminde Leyla diye bir şey aranmaz; fakat özünde Leyla’dan başka bir şey yoktur.
Leyla Qasim, Leyla Xalid, Leyla Zana, Leyla Güven… ve daha niceleri. Bunlar çöllerin değil, dağların asi gülleridir. Kan çiçekleridir onlar.
Sevda ile, aşk ile sulanır; yürek ile büyürler. Bülbül gibi yasaklı bir isim, yasaklı bir dille doğarlar. Ülkeye, sevdaya, barışa, eşitliğe ve kardeşliğe tutkundurlar. Mecnun’lar illegal bir tutkuyla yanarlar. Çünkü Leyla ile Mecnun aslında birdir; ayrılıkları yalnızca görünüştedir.
Aşkın ateşi Leyla’da başlar, Mecnun’da kül olmaz.
Leyla olmak, her kula nasip olmayan bir halettir. Leyla isen, el âlemin idrakinin ötesindesin.
Tanınmazsın, çünkü sen artık “sen” olmaktan çıkmışsındır. Leyla isen; destanda, klamda, halayda, deliloda coşansın. Çobanın kavalında, ozanın sazında, şairin dizesinde dile gelirsin. Dicle’nin ve Fırat’ın çağlayan akışında bend olursun.
Leyla isen; Semsûr’da, Samsat’ta, Reha’da, Halfeti’de, Dilok’ta, Zeugma’da, Batman’da, Heskîf’te boğdurulup sulara gömülsen bile, Göbeklitepe’nin derinliklerinden yeniden doğar, tarihe ışık tutarsın. Çünkü Leyla, zamana ve mekâna sığmaz; o, yeryüzünün en eski isyanıdır.
Bazı ruhlara doğuştan Leyla olmak yazılmıştır. Bu, Yaratan’ın o cana verdiği ağır bir misyondur. Acımasızca gelir bazen. Kaçmak istersin, fakat makus kader seni bir köşe başında bulur. Leylalığın hakkını verebilmek kolay değildir. Zindanlar onu tutsak edemez, urganlar boğamaz, darağaçları kaldıramaz. Bendleri aşıp gülüstana su taşıyan, yüreklere aşk külleri seren bir ruhtur o.
Leyla olmak, başkadır.
O, yalnızca bir isim değil; bir duruştur. Bir felsefedir.
Yasaklanmış bir sevginin, ezilmeye direnen bir halkın, söndürülmeye çalışılan bir ateşin adıdır. Leyla, sevgilidir; fakat aynı zamanda sevginin kendisidir. Mecnun’dur; fakat aynı zamanda deliliğin ta kendisidir.
Onlar Leyla’dır.
Onlar, dağların asi gülleridir; kan çiçekleridir; ve tarihin hiç susmayan türküsüdür.
Yorum Yazın