İnsan yaşadıkça anlıyor ki, kendi kayığını, kendin çekmesen bir yerlere gidemiyorsun.
Hayatta her canlının bir amacı vardır. Küçük karıncadan tutun, devasa fillere kadar.
Ancak kaçı insan gibi amaçsız yaşamayı bu denli ister.
Yaşamda sadece iyilik ve kötülük yoktur, bu yüzden iyi yada kötü, hayata bakılmaz, sadece hayat vardır ve iyiliği yada kötülüğü yapanlar insanlardır.
Hayat anlaşılmaz bir dil gibidir, ne kadar çok kendini ifade etmeye çalışırsan, O kadar çok anlaşılmaz olursun.
Ne kadar çok yaşlı olursan ol, hayat için en büyük öğrenme yaşın değil, yaşadıkların olacak.
Keşke bazı şeyleri yaşamda saklamak mümkün olsa, örneğin bir insanı yada onunla geçirilen güzel anıları.
Herkesin bir gideni vardır, içinde bir türlü uğurlayamadığı.
Ne zormuş unutulan olmak, unutamadığının seni unutması, hiç olmamışsın, hiç yokmuşsun gibi davranması.
Hiç kimse çok meşgul değildir, öncelikler vardır.
Birinin seni sevdiğine emin olduktan sonra,
Ne geç yazması, ne az araması, nede sensiz dışarı çıkması batmaz.
Tüm sorunlar emin olmamaktan, sevgiden şüphe etmekten çıkıyor.
Ben kırgınım, kime olduğunu neden olduğunu bilmeden,belki hayata, belki kendime, belkide kıymet bilmeyen herkese.
Bir boşvermişliğin içindeyim artık,
Konuşmayanla konuşmuyorum,
Aramayanı aramıyorum,sevmeyeni sevmiyorum
Hayatta hiç bir şey yolunda gitmedi, ama hiç bir şey de beni yolumdan etmedi.
Hayatı kimseye şikayet etmiyorum, özellikle yaşama karşı da bir şikayetim yok, yaşamın şikayet edilmeyecek kadar, komik olduğunu çoktan öğrendim.
Yorum Yazın