İki tatlı kelimeden oluşan bir isim:
Bayram Balcı.
Ama ne hayat ona bir bayram yaşattı ne de kurulu düzenden tatlı bir söz duyabildi.
Hayatına hükmeden her şey sanki onu hasta etmeye yeminliydi.
Bayram Balcı’yı Van’da tanıdım. Yıl 1995’ti. Gündem gazetesi kapatılmış, yayın hayatına Özgür Yaşam adıyla devam ediyorduk.
Gazete merkezi tarafından Van bürosunda çalışmak üzere gönderilmişti.
Köşe başlarında ölümün kol gezdiği yıllardı.
İlk olarak, çalıştığı güney illerinde ölümle tehdit edildiğini anlattı. Birkaç gün sonra birlikte Hakkari’ye gittik. Hedefimiz Çukurca’ydı; sınıra gidip haber yapacaktık.
Hakkari’de çay kaşığı kolay bulunmaz, çay kırtlama içilir. Kaşık gelmeyince Bayram önündeki çayı kalemiyle karıştırmıştı.
Çukurca’ya gitme önerimize odadaki herkes karşı çıktı.
“Gidersiniz ama geri dönüşünüz garanti değil,” dedi biri.
Vazgeçtik.
Van’a döndüğümüzde polis nefes aldırmadı. Gittiği her yerde arkasında bir polis vardı.
“Neler oluyor?” diye sordu.
“Burası böyle,” dedim. “Ben de aynı durumdayım.”
“Her yer böyle aslında,” dedi o da.
Bir hafta sonra İstanbul’a gitmesi gerekti. Sonraki yıllarda farklı şehirlerde olsak da aynı gazetelerde çalışmayı sürdürdük.
Samimi, emektar, içten ve zorluklara gönüllü bir duruşu vardı. Doğruda direnmeyi Bayram’da gördüm.
Van’da gazete dağıtımcıları Orhan Karaağar’ın ardından Adnan Işık ve Mehmet Aksarı’nın faili belli cinayetlerine tanıklık ettim. Bitlis Emniyeti’nde intihar ettiği iddia edilen gazeteci Safyettin Tepe de Van’da tanıştığım bir meslektaşımdı.
Şimdi de Bayram Balcı’nın vefatını yazıyorum.
Bunca ölümün arasında yaşama dair bir ışık olsun istiyorum; ama satırlar bir türlü yönünü bulamıyor.
Uğurlar ola sevgili dostum.
Yorum Yazın