Abdulkadir Badıllı, Urfa ile sembolleşmiş nev-i şahsına münhasır bir kişiliktir. Bediüzzaman Hazretleriyle genç yaşlarda tanışmış.
Ömrünün sonuna kadar Risale-i Nuru sahiplenmiş biridir. Bu samimiyetinden dolayı Nur talebeleri arasında -kendisi istemese de- bir şöhrete sahip olmuştur.
Abdulkadir Badıllı’nın yazdıklarını ve hakkında yazılanları okuduktan sonra onu görmek ve hasretimi gidermek için Urfa’ya gittim, elimdeki adrese doğru yürüdüm. Nur Zehraviye camiine heyecanla geldim. Cami avlusunda bir adamın bankta oturduğunu gördüm. Adama yaklaşarak, “Abdulkadir Badıllı Ağabeyi nerede bulabilirim?” diye sordum. Adam eliyle karşıdaki binayı işaret etti: “İşte burada oturuyor” dedi. İşaret edilen eve doğru yöneldim. Merdivenlerden üst kata çıktım, kapıyı çaldım. “Gel!” sesinden sonra içeri girdim. Burası en fazla on beş metre kare bir odaydı. Küçük odadaki çalışma masası ve oturma koltuğu bir hayli yer kaplamıştı. Masa ve sehpaların üstü o kadar kâğıt ve kitapla dolu idi ki. Selam verip boş bir mindere oturdum. Abdulkadir Badıllı, sohbetini kesti, selamımı aldı ve hoş geldin diyerek konuşmasına devam etti. Abdulkadir Badıllı, sohbetinde ulusal basında Bediüzzaman Hazretlerinin şahsına ve Risale-i Nurlara yapılan saldırı ve iftiraları kendisine yapılmış kabul ederek cevaplar hazırladığını söylüyordu. En çok hoşuma giden yönlerinden biri de sohbet esnasında mütevazılığıydı. Bilgisi olmadığı konularda bilmiyorum diyordu. Badıllı, bizlere, “Kalkın birlikte Bediüzzaman Müzesine gidelim” dedi. Sırayla içeri geçtik ve eşyalara bakmaya başladık. Bu sergideki eşyalar 1950 yılında Bediüzzaman Hazretlerinin Urfa’ya gönderdiği iki sandık içindeki eşyaydı. İçlerinde Mevlana Halid’in Küçük Âşık’a hediye ettiği ondan da Asiye Hanıma geçip nihayetinde Bediüzzaman Hazretlerine verilen o cübbe de vardı.
Abdulkadir Badıllı, Bediüzzaman Hazretlerinin özel eşyaları; yatağı, yorganı, tıraş bıçağı, giysileri, elle yazılıp tashih edilen ciltli kitapları ve yıllarca kullandığı çaydanlığı sergilemişti. Hatıra eşyaları gördükten sonra duygu yoğunluğu yaşadığım odanın havası bana ağır gelmişti. Bir müddet sonra kendimi toparlayarak hatıra eşyaları tek tek incelemeye başladım. Üzerine Bediüzzaman Hazretlerinin kokusunun sindiği Mevlana Halit’ten günümüze kadar gelen cübbeye dikkatlice baktım. Cübbe iğnelerle bir kumaşa tutturulmuştu. Abdulkadir Badıllı da cübbenin yanına geldi: “Cübbeyi gözüm gibi koruyorum” dediği sırada müzeye kalabalık bir gurup daha misafir gelidi. Abdulkadir Badıllı’ya yaklaşarak: “Ağabey, bu cübbeyi giyebilir miyim?” dedim. Bana gülümseyerek: “Cübbe yıpranır diye kimseye giydirmiyorum” dedi.
Ben de ısrar ettim. Sonunda, “kimsenin olmadığı saat on ikide gelirsem cübbeyi giyebileceğimi söyledi. Saat on ikiye daha bir hayli zaman vardı. Arkadaşlar da Harran gezisi yapabileceğimizi söyleyince onları kıramadım ve yola çıktık. Gezide fazla oyalanınca Urfa’ya vaktinde varamadık. Abdulkadir Badıllı ağabeyin odasından içeri girdiğimde oda tıklım tıklım misafir doluydu. Kapıdan içeriye doğru başımı uzattığımda Abdulkadir Badıllı bana gülümseyerek: “Senin dediğin şimdi olmaz!” dedi. Söz verdiğim saate hazır bulunmadığımdan cübbeyi giyemedim. Ben de odanın bir köşesine geçerek oturdum.
Abdulkadir Badıllı’nın, akademik bir eğitimi ve unvanı yoktu; ama Risale-i Nur çeşmesinden kalp, akıl ve irfanını besleyen bir araştırmacıydı. Risale-i Nur’da geçen ayet, hadis ve tarihi olayların kronolojik tahlillerini yaparak kitaplar yazmıştı. “Risale-i Nur’un Kaynakları” gibi zorlu bir çalışmayı tamamlamıştı. Kendine olan güvenini tevazu içine sarmalayan, kartal gibi vakur bir duruşa sahipti. Yazdığı “Asar-ı Bediiyye” ve “Mufassal Tarihçeyi Hayat” adlı kitaplarıyla Risale-i Nur’un daha etraflı tanınmasına yardımcı olmuştu. Risale-i Nur’u anlayarak okuyan birinin, zamanın mühim bir âlimi olabileceğini Abdulkadir Badıllı yaşantısı ve eserleriyle göstermişti.
Kaynak:
Necmeddin Şahiner- Son Şahitler- 4.Cilt
Yorum Yazın