Zekeriya EKİNCİ yazdı: ATLARI DA SEVERLER

Brandenburg eyaleti Schönefeld ilçesi bana Antalya'nın denizden uzak ilçelerini hatırlatır.

Bu ilçenin Grossziethen köyünde kalırım çoğu zaman. Berlin'le bitişik bir yer. Köyün en büyük özelliği tarihi binaları, dokunulmamış doğası... Ekolojiye uyum, sevgi kökenlidir.

Bırakın bir ağacın dalını kırmayı, bir yaban hayvanına zarar vermeyi, toprakta yaşayan bir böceğin hayatını olumsuz etkileyecek bir davranışta bile bulunamazsınız. Bulunursanız eğer yasal ve sosyal bağlamda dışlanır, selamsız kalırsınız! Yalnızlığa itilirsiniz bir bakıma.

Doğa ve buna bağlı olarak hayvan sevgisi en üst seviyede.

Çevre insanı evinde beslediği köpeği arabasıyla getirip burada gezdirir.

At sevgisi kıskandıracak denli büyüktür.

Geniş alanlı köyde bir "binicilik okulu" var. Okuldan at kiralayıp çocuğunuzu bindirebilirsiniz. Kendiniz de binebilirsiniz. Okşayıcı bir gülümsemeyle ve sevgiyle atı tımar edebilirsiniz. Dahası, bakım ücretini karşılamak kaydıyla bir ata da sahip olabilirsiniz. Zaten uzak ve yakın oturan birçok kişinin atı da vardır at çiftliği içinde bulunan "binicilik okulu"nda.

Her sabah güneşin doğuşunu bu sevgi yelpazesi içinde karşılarım.

Selamlaşmak, hayvan sevgisini paylaşmak, gülümsemede ortak olmanın hazzını yaşarım.

Sevmek ve sevildiğini hissetmek!...

Postmodern mimarinin izdüşümüdür hayat. Yeni bina yapımı çok nadirdir. Eski Doğu Berlin sosyalist blok yerleşim yerlerinde iç ve dış mimaride gerçeklik olduğu gibi korunur. Tarih kokulu mekânlarda eskiyi yaşamak hobi olmaktan ziyade bir gelenektir. Sokaklarda tank sesleri, kurşuna dizilen Yahudilerin çığlıkları dallarda öten kuşların sesine karışır.

Külünden doğan bu yerleşim yerinde iki adım geri bir adım ileri atılır. İleri atılan adım çevre sevgisi üzerine kuruludur. Bu yerleşim alanında bir tilkiyle ya da bir ceylanla hatta beklenmedik bir yabani hayvanla karşılaşmak şaşırtmaz. Disipline edilmiş sokak hayvanları ise başıboş görülmez.

Hayvan sevgisi yaşama bağlar insanı. Bir atın yelesini okşarken eliniz başka bir ele değebilir. Gönülden birliktir elin ele değişi. Kırk yıllık dostsunuz artık yarım yamalak konuştuğunuz dille. Ne var ki bu anda asıl olan dillerin değil gözlerin konuştuğudur.

Atlar arasında gözün gözle konuşması ve atın yularından tutup gezdirilmesi ne de güzelmiş meğer!