Perihan Dostgül: Dem Dema Xatirxwestnê ye (Vakit Veda Vaktidir)

Dem çerxa demsalê ye ku lez dike.. mîna lepikên dil Êdî derman nîne.. 
Ji lêgerînek bêkêr zêdetir Ew di jiyana xwe de beraet dibe.. 
Di nav bagerên kûr de.. 
Li ba teyrê bi bask şikestî;

Helwesta nezaniyê di te de,

windabûna hêviyê di te de,

Heta ku mirin em ji hev veqetin derewan biparêze... 

Di demê de, raza bêdembûnê heye.

Dem ne dema mirinê ye, Dem sibê nemaye...

Sibe qet kes nabe,

Dibe ku dem hatiye ku ew nebe.

Dem bi rastî bêdem e.

Kes ne aîdê tu kesî ye Heta ku mirin çênabe.

Qe nebe ne derew e. Ne tu ne jî tu...

Kes ne ez û me ne..

Xweperestî dem û bêdem e.

di bêdawiyê de tê pêşkêş kirin

Mîna yên ku ji bedenê hatine dîtin e.

Ji hêsirên ku rûyê te şil dikin, Dema ku paqij dike ... 

Dem dema xatirxwestinê ye.

Ya ku qewimî, ji sadebûnê re.. di lensên platonîzmê de mezin kirin;

Di saeta dawî ya xebatê ya veqetînê de; Ji korbûna bejna xatirxwestinê,

Ew rizgariya wan bi ronahiya heyvê ye.

Ji kêliya paşîn, heya lêdanên lûtkeyê,

Ji bo ku têkilîyên xwe bi siran veqetînin,

Dibe ku ji wextê.

Dem bêdem e.

Ew kêliya mirinê ye.

Wext tune, wext tune.

Ew lêdana dawî ya saetê ye, ew kêlî.

Dawî bêdengiya mirinê ye.

Her tişt ne girîng e

***

Vakit Veda Vaktidir

Mevsim döngüsüdür hızlanan…
Kalp çarpıntıları gibi
İflah olmaz artık.
Geriye dönüşler
Nafile bir arayıştan öte
Müktesepleşir hayatında.
Derin girdapların da…
Kırık kanatlı kuş muzdaripliğinde;
Sende sensizliğin duruşu,
Sende umutların yok oluşu,
Ölüm bizi ayırana kadar
Yalanı saklı…
Zamandaysa zamansızlığın gizi var.
Vakit ölüm ayırma vakti değil,
Vakit yarın yok vakti…
Yarının asla kimsenin olmadığı,
Belki de olmayacağı vakittir.
Vakit aslında vakitsizlik vaktidir.
Kimse kimseye ait değil,
Ölüm ayırana kadar hiç değil.
En azından yalan değildir.
Ne sen ne de SEN…
Hiç birisi ben ve BEN.
Bencilleştiren zaman ve zamansızlıktır.
Sonsuzluğunda sunulan
Bedeninden keşfedilenler gibidir.
Yüzünü ıslatan gözyaşlarından,
Arındıran, saklayan zaman…
Vakit veda vaktidir.
Yaşananlara, yalınlığa.
Platonikliğin merceğinde büyütmeye;
Vakit ayrılığın son çalışları saatinde;
Vedaların körleştiği zifirilikten
Ay ışığıyla kurtuluşlarıdır.
Son deminden gem vuruluşlarına,
Dokunuşlarını gizemlerle ayrıştırmaktır,
Belki de vakitsizlik.
Vakit, vakitsizlik vaktidir.
İşte o an ölüm anıdır.
Vakit yok, zaman hiç yok.
Saatin son vuruşudur, o andır.
Son bulan ölüm sessizliğidir.
Önemsizdir her şey…
Biten bitmiştir.
Toprağın kucağında mutludur, vakitsizliğiyle