"(...)Gelecek, başkalarının lütfettiği kardeşliklerde değil, Kürtlerin kendi ayakları üzerinde durduğu, sınırları belli ve onurlu bir komşuluk düzenindedir."
Ortadoğu’nun kanla yıkanmış topraklarında, Kürtler yıllarca “Halkların Kardeşliği” gibi insani açıdan yüce, ancak siyasi maliyeti ağır bir felsefenin sancaktarlığını yaptı. Bu felsefe; Arapları, Türkmenleri, Süryanileri ve Ermenileri kapsayan ortak bir yaşam iradesiydi. Ancak 2026 yılının başında Halep’in Eşrefiye ve Şeyh Maksud mahallelerinde yaşananlar, bu idealin üzerine çöken ağır karanlığı ve stratejik bir iflası gözler önüne serdi.
Tarihin Acı Tanıklığı: Rusya ve Yugoslavya
Tarih, tek taraflı fedakârlık veya zorlama üzerine kurulu "kardeşlik" projelerinin enkazıyla doludur. Sovyetler Birliği on yıllarca "proleter enternasyonalizmi" ile halkları bir arada tutmaya çalıştı; sistem çatladığında halklar kardeşliği değil, sınırları belli bir "komşuluğu" seçti. Yugoslavya’da Tito’nun "Kardeşlik ve Birlik" sloganı, onun ölümüyle yerini kanlı bir ayrışmaya bıraktı. Bugün Balkanlar’da barış, halkların birbirini sevmesinden değil, birbirinin sınırlarına ve egemenliğine saygı duyan "iyi komşuluk" hukukundan besleniyor.
Rakka’dan Halep’e: İhanetin Anatomisi
Kürt gençleri, IŞİD karanlığına karşı Rakka’da, Tabka’da ve Deyrizor’da Arap halkını özgürleştirmek adına binlerce şehit verdi. Bu, dünya siyasi tarihinde eşine az rastlanır bir özveriydi. Ancak bugün görüyoruz ki, o gün özgürleştirilenlerin bir kısmı, ilk siyasi rüzgarda saf değiştirerek Kürtleri sırtından bıçakladı.Middle East yazarı, Lokman Radpey’in de vurguladığı gibi, bölgedeki milliyetçi zihniyeti demokratikleştirme yükünü sadece Kürtlerin omuzlarına yüklemek, artık devletsiz bir halk için "siyasi bir fantezi"den öteye geçmiyor.
Ankara’nın Cevapsız Çağrıları ve Rojava Gerçeği
Türkiye cephesinde de tablo farklı değil. Abdullah Öcalan’ın yaklaşık bir yıl önceki barış ve demokratik çözüm çağrılarına, PKK’nin silah bırakma iradesine rağmen, Ankara’dan somut bir hak tanıma hamlesi gelmedi. Aksine, Kürt siyasal varlığını her coğrafyada tasfiye etmeyi hedefleyen bir strateji izlendi. Karşılıklılık ilkesinin işlemediği bir denklemde, tek taraflı barış arayışı artık sürdürülebilir gözükmüyor.
Rojava için "Ortak Vatan" hayali, yerini "Güvenli Komşuluk" realitesine bırakmak zorundadır. Savunma doktrini, tüm Suriye’yi kurtarma romantizminden, Kürt nüfusunun ve kazanımlarının korunması gibi rasyonel bir sınıra çekilmelidir.
Çözüm: Ulusal Birlik ve Siyasi Mesafe
Kürtlerin artık başkalarının özgürlüğü için şehit düşen bir "kardeş" değil, kendi evinin efendisi olan onurlu bir "komşu" olmayı hedeflemesi gerekiyor. Bu yeni rota şu üç ayak üzerine inşa edilmelidir:
☆Karşılıklılık: Kürtlerin varlığını ve kimliğini tanımayan hiçbir yapıyla stratejik ortaklık kurulamaz.
☆Kürt Birliği: Erbil ile Kamışlı arasındaki siyasi bariyerler kalkmalı; Peşmerge ve SDG, 2014 Kobani ruhuyla ortak bir ulusal savunma hattı kurmalıdır.
☆Hukuki Mesafe: Duygusal kardeşlik söylemleri yerine, sınırları ve yetkileri netleşmiş, uluslararası güvenceye dayalı idari anlaşmalar esas alınmalıdır.
Sonuç olarak;
Kürtler, Ortadoğu’nun demokratikleşme sancısının tek gönüllü doktoru olmaktan vazgeçmelidir. Kardeşlik iddiasıyla sırtınızı döndüğünüz her güç, bir gün o sırttan vurma potansiyeli taşıyorsa; çözüm, sırt sırta vereceğiniz bir "ulusal ittifak" ve komşularınızla aranıza koyacağınız "hukuki mesafedir".
Gelecek, başkalarının lütfettiği kardeşliklerde değil, Kürtlerin kendi ayakları üzerinde durduğu, sınırları belli ve onurlu bir komşuluk düzenindedir.
Nureddin Şimşek
Yorum Yazın