"(...)Şiddeti ekranlarda romantize edip, siyasette tebrik edip, okulda sonuçlarına şaşırmak samimiyetsizliktir."
Bugün öğretmene yönelen şiddeti konuşurken, sadece okul duvarlarının içine bakarak gerçeği anlayamayız. Çünkü mesele; sınıfın içinden çok, toplumun genel iklimi ve bizzat o iklimi inşa eden "yukarının" üslubuyla ilgilidir.
Mafyatik Kahramanlar ve Siyasal Meşruiyet
Bir ülkede gençlerin önüne rol model olarak mafyatik karakterler çıkarılıyorsa ve daha da vahimi, bu karakterler siyasetin en üst makamlarından onay alıyorsa orada değerler sistemi ağır yara almış demektir.
Örneğin, popüler bir dizideki hukuk tanımaz "Bozkurt" karakterinin, bir siyasi parti lideri tarafından tebrik edilmesi; şiddetin sadece ekranlarda değil, siyasetin dilinde de meşrulaştığının ilanıdır. Suç figürleri "karizmatik" ve "sözünün eri" sıfatlarıyla pazarlanırken; devletin genel söylemi sabrı ve emeği temsil eden öğretmeni değil, gücü ve silahı temsil eden figürleri yüceltmektedir. Genç zihin, sınıftaki öğretmenin mütevazı otoritesini mi, yoksa kürsülerde alkışlanan "vurduğunu oturtan" figürü mü örnek alacaktır?
"Sıradanlaştırma" Siyasetinin Sonucu
Öğretmene yönelik şiddetin temelinde, sadece popüler kültür değil, yöneticilerin yıllardır kullandığı "itibarsızlaştırma" dili yatar.
Siyasetçilerin; "Öğretmenler az çalışıyor, çok tatil yapıyor" ya da "Eti senin kemiği benim devri bitti" gibi mesleğin kutsiyetini zedeleyen söylemleri, bugün okullarda yaşanan saldırıların psikolojik zeminini hazırlamıştır.
Suç örgütü liderlerinin "muteber iş insanı" gibi ağırlandığı bir ortamda, gençler arasında “güçlüysen dokunulmazsın” düşüncesi yayılır. Bu düşünce okul kapısından içeri girdiğinde ise karşımıza öğretmene tehdit, hakaret ve kurşun olarak çıkar.
Tarihimizin ve İnancımızın Büyük Mirası
Oysa biz, öğretmene el kaldırmayı değil, onun önünde eğilmeyi bir medeniyet nişanesi sayan bir geleneğin mirasçılarıyız.
Bugünün karanlık ikliminde şu tarihi hakikatleri hatırlamak zorundayız:
İslam’ın Bakışı: Hz. Ali’nin "Bana bir harf öğretenin kırk yıl kölesi olurum" düsturu, bilgiyi ve öğreticiyi kutsallığın merkezine koymuştur.
Fatih’in Tevazusu: İstanbul’a girerken kendisini padişah sanıp çiçek uzatanlara hocası Akşemseddin’i işaret eden Fatih Sultan Mehmet; "Padişah benim ama o benim hocamdır, çiçekler ona layıktır" demiştir. Cihan imparatorunun hocasının arkasından yürüdüğü bir tarihten, öğretmenin arkasından pusu kurulan bir güne nasıl geldik?
Yavuz’un Vasiyeti: İbni Kemal’in atının ayağından sıçrayan çamur Yavuz Sultan Selim’in kaftanını kirlettiğinde, koca padişah; "Âlimin atının ayağından sıçrayan çamur şereftir. Öldüğümde bu kaftanı sandukamın üzerine örtün" demiştir.
Geleceği Kim İnşa Edecek?
Öğretmene şiddeti sadece bireysel bir öfke patlaması olarak görmek büyük bir yanılgıdır. Bu; şiddetin normalleştiği, cezasızlık algısının yerleştiği ve kalemin silahtan değersiz görüldüğü bir yönetim anlayışının ürünüdür.
Sağlıkta şiddet için atılan yasal adımların, eğitim alanı için neden aynı kararlılıkla atılmadığı sorgulanmalıdır.
Öğretmen, devletin sınıftaki temsilcisidir. Ona yönelen saldırı, doğrudan kamu düzenine ve milletin istikbaline yönelmiştir.
Artık açık konuşma vaktidir:
Şiddeti ekranlarda romantize edip, siyasette tebrik edip, okulda sonuçlarına şaşırmak samimiyetsizliktir.
Suç figürlerini "kahraman", öğretmeni "sıradan bir çalışan" yapan bir toplum çürümeye mahkûmdur.
Gerçek güç; korku salmak değil, bilinç inşa etmektir.
Öğretmeni korumak, sadece bir meslek grubunu savunmak değil; bu toprakların bin yıllık irfanını ve geleceğini savunmaktır.
Nureddin Şimşek
Yorum Yazın