Eski Milletvekili Av. Mahmut Alınak, seçildiğinde halk için mücadele edeceğini sanan bir milletvekili için Meclis'in esas işlevinin o olmadığını yaşayarak gözlemlediğini yazdı. Alınak, sosyal medya sayfasındaki yazısında, "Ben de bir zamanlar boş bir hayalin peşindeydim. Milletvekili olduğumda, mecliste halk için mücadele edeceğimi sanmıştım... Meclise hangi partiden gidilirse gidilsin, o dev çarkın küçük bir dişlisi olunur. Bağırış çağırış, yumruk sesleri, kürsü kavgaları… Hepsi meclisi cazip göstermek için rejimin kurguladığı sahne oyunlarıdır." ifadelerini kullandı.
VANMED HABER MERKEZİ - Alınak, şunları yazdı:
"Ne kadar 'Kürdüm' denilirse denilsin, o meclisin kapısından içeri girildiği anda 'el mahkûm' Türk olmak zorunda kalınır.
Orada ne Kürt, ne Çerkes, ne Arap, ne Laz olunabilir; hatta Türk emekçisinin taraftarı bile olunamaz. Çünkü o meclis, halkın değil, devletin, bu sömürgeci rejimin bir kurumudur. Onun görevi halk için kanun yapmak değil, devletin çarkına yakıt taşımaktır.
Meclise hangi partiden gidilirse gidilsin, o dev çarkın küçük bir dişlisi olunur. Bağırış çağırış, yumruk sesleri, kürsü kavgaları… Hepsi meclisi cazip göstermek için rejimin kurguladığı sahne oyunlarıdır.
Gizli yasa şudur:
'Kavga, gürültü patırtı serbest ama rejimin can damarına dokunmak yasak.'
Dokunanın sonu bellidir — ya hapse, ya unutuşa gider
Ben de bir zamanlar boş bir hayalin peşindeydim. Milletvekili olduğumda, mecliste halk için mücadele edeceğimi sanmıştım. 'Tek başına parti' dedikleri bir milletvekiliydim; sabahlara kadar çalışır, sık sık kürsüye çıkıp konuşmalar yapar, meclisi kanun ve önergelere boğardım. Kendimi meclis çalışmalarına öyle kaptırmıştım ki, kanser hastası babacığımla bile doğru dürüst ilgilenememiştim.
Çünkü bir Müslüman için Kâbe ne kadar kutsalsa halkın özgürlük davası da benim için öyle kutsaldı.
Ancak sonra anladım ki, bazen o kürsüyü yumruklamalarım, bazen de ırkçı milletvekillerince kürsüden aşağı atılmalarım meclise renk katıyormuş.
Mustafa Kemal, ilk Ankara Meclisi’ne Kürt önderlerini çekebilmek için çok uğraşmıştı. Ama onlar, Diyap ve Miço ağa gibiler hariç, 'Senin rejimine ortak olmayız,' diyerek reddetmişlerdi. Dersim milletvekili Hasan Hayri, Atatürk’e ve rejime güvenmenin bedelini canı ile ödemişti.
Devlet sabırlıydı. Makam, rütbe, para, onur… ne lazımsa sundu.
Böylece ırkçı okullarında okuttuğu bizleri yavaş yavaş kendi çarkına entegre etti.
Ve biz, yüz yıldır halk lehine tek bir kanun bile çıkarmamış bu militarist meclise girebilmek için binbir heyecanla çaba harcadık.
Milletvekili rozeti yakamıza takılıp, kürsüdeki hararetli konuşmalarımz halktan alkış aldığında kalbimiz gururla çarpardı.
Ve biz, orada bilmeden halkın değil devletin çarkını döndürürdük.
O çark döndükçe de halk biraz daha ezilirdi."
Yorum Yazın