"(...)Kesayetiyên paranoya bi giştî xwedan astên bilind ên guman û bêbaweriyê ne, ku bi bawerî an xapandinê diyar dibe ku ev kes hedefa kîn, çavnebarî û kîna kesên din e. Lê berevajî vê, ew her gav nefret û çavnebariya kesên din dikin."
Bi şert û mercên jiyanê re ne hêsan e. Ji ber vê yekê, carinan pir dijwar e ku meriv bi westandin û stresê re mijûl bibe. Zehmetiyên aborî yên mirovan dibe sedema depresyonê. Paşê, dibe ku nexweşiyên derûnî çêbibin. Ev tiştek e ku her mirov dikare bijî. Dermankirin gengaz e.
Lêbelê, celebên nexweş hene ku di jiyana xwe de qet kar nekirine, her dem ji hêla psîkolojîk ve nexweş in û dermankirina wan ne gengaz e.
Cûreyên revok û nakok ên ku dixwazin tiştekî bi dest bixin û nexweşiyên jiyanê hebin, bi qasî ku ji serkeftina hevalên xwe hesûdiyê dikin. Dema ku nikaribin bi kesên serketî re mijûl bibin serî li gelek rêbazan didin, wek biçûkxistinê, derewan li wan dikin, îftira dikin. Ti sînorên wan ên exlaqî nînin. Ev rêbaz rêbazek nexweşiyê ye ku bi gelemperî celebên dîktatorî û parazît bikar tînin. Di vê yekê de, ew pir caran hewceyê mûrîdan in. Ji ber ku bêyî mûrîdan ew ne tiştek in. Mûrîdên wan jî wek wan nexweş û parazît in. Dema ku van hemû rêbazan bi ser nekevin, ji bo ku bi wan re şer bikin an jî wan bikujin, entrîganan bikar tînin.
Van celeb xwedî fikir û axaftinên nehevgirtî, fikar an paranoya tund û bê kontrol û tevgerên xerîb in. Ew bi berdewamî hişê xwe diguhezin, ew her demjimêrek li ser ramanek cûda ne. Ew bi hêsanî di bin bandora kesên din de ne û rêbazên nû bikar tînin.
Kesayetiyên paranoya bi giştî xwedan astên bilind ên guman û bêbaweriyê ne, ku bi bawerî an xapandinê diyar dibe ku ev kes hedefa kîn, çavnebarî û kîna kesên din e. Lê berevajî vê, ew her gav nefret û çavnebariya kesên din dikin.
Di şîzofreniya paranoîd de, mirov pir caran bawer dike ku ew taybetî ye, mîna "Mesîh", û ji hêla "yên din" ve tê perçiqandin. Van sedeman şanoya mexdûriyeta ku ew bêsûc in dileyizin. Di nexweşiya kesayetiya paranoîd de, mirov normal xuya dike, lê bi rastî gumanbar, bêbawer, dijminatî lê hişyar e, kontrol dike, û zû hêrs (nefret) û çavnebariyê pêş dixe. Ew di hin nexweşiyên ku devkî an şîdetê nîşanî hevalên xwe didin de têne dîtin. Di jiyana rast de, ew her tim tengahiyê dikin û şer dikin.
Psîkoterapiyan îspat kiriye ku derman bi tevahî nexweşiya derûnî derman nake. Ji ber vê yekê rêyek an rêbazek heye ku bi wan re mijûl bibe? Tedawiya paranoya zehmet e; Pêvajo dikare bibe sedema zêdebûna hêrs, parastina hestyarî, û dijminahiya gengaz. Lêbelê, dema ku ew li hember neyên têkoşîn kirin, nexweşên paranoyayê şansek mezin a serkeftinê heye. Baweriya zêde ya mirovên normal meydanê vala dihêle û di serkeftina mirovên nexweş de dibe alîkar. Gotinek heye dibêje: "Tu carî dijminê xwe biçûk nebînin!" Yên ku dijminên xwe biçûk dikin, di şer de pêşî winda kirine. Tîpên bi vî rengî yên ku îro civaka Kurd xistine vê rewşê, hê jî li ser serê xwe têne parastin. Nirxa ku ji wan re hatiye dayîn civaka Kurd xitimandiye û xemgîn kiriye.
Gelê Kurd û rewşenbîrên hêja, werin em bêdeng nemînin û xirapiya van tîpan derxin holê û bi hev re li dijî wan têbikoşin.
07ê Nîsanê 2022
Yorum Yazın