Ali BİÇER yazdı: BİR TV PROGRAMI VE DÜŞÜNDÜRDÜKLERİ

Dostum Muzaffer Özgür epeydir benim Çarpel Medya Tv. yayınına çıkmamı istiyordu. Bir süre erteledim çünkü bu konu ile ilgili olumsuz bir anım vardı.

Rahmetli Mahmut Baksi, sevgili yoldaşım Necla Baksi’nin abisi idi. Ben zamanında Diyarbakır’da evlerinde günlerce kalmış ekmeğini yemiştim. Bir gün beni aradı. O zamanlar Tv. de bir program yapıyordu. Programına çıkıp çıkmayacağımı sordu, bende:

“Sen istersen çıkarım tabi “dedim.

“Programı Kürtçe yapıyoruz “dedi.

Bu telefon konuşmalarını kürtçe yaptık. “Seni sonra ararım” deyip telefonu kapattı. Ama bir daha aramdı. Anladım ki Kürtçemi yeterli bulmamıştı.

Bu kez Muzaffer Tv'ye çıkmamı istiyordu. Ben durumumu biliyordum ama kırmak ta istemiyordum, gerçekten çalışkan ve egosunu bir kenara bırakıp halk için çalışan biridir Muzaffer ve sonunda bugünkü yayın için evet dedim. 

Stresten dün gece uyuyamadım, oysa normalinde çok rahat bir insanımdır, 'her şey olacağına varır' diyen tiplerdenim. Nedense bu yayına çıkacağım için huzursuzdum. Aslında neden huzursuz olduğumu da biliyordum. Kürtçe yapılacaktı program ve ben Kürtçe duygu ve düşüncelerimi açıklayacaktım.

Kürtçemin yeterli olmayacağını düşünüyordum. Kürtçe benim anadilimdi. İnsan hiç anadilinin yeterli olmayacağını düşünebilir mi? Ne büyük bir drama değil mi? İşte bizim kaderimiz buydu! Daha doğrusu benim kaderim.

Gerçekten de korktuğum başıma gelmişti. Gerçekten duygu ve düşüncelerimi ifade etmekten zorlandım zaman zaman... Türkçe ve Almanca kelimeler kattım. Muzaffer hem programı hem de beni kurtarmak için epey ter döktü.

Mehmet Uzun çok kültürlü, çok dilli ve çok kimlikli yeni bir insan tipinden söz ediyordu. Ben gerçekten bu yeni insan tipiydim. Ben kendimi hem Kürt hem Türk hem de İsviçreli hissediyordum. Bu üç kültürü de benimsemiş ve bu üç kültürle de haşır neşir olmuştum.

Kürtçe benim çocukluğumdu, Türkçe gençliğim, Almanca ise olgunluğumdu. Bu programda şunu fark ettim; ben çocukluğumu çok ihmal etmişim.