Ali ACAR yazdı: Tetikçilik

Vanmed'de bir haber gözüme ilişti, başlığı ilginç geldi açıp okudum; 10 Ocak Çalışan Gazeteciler gününü kutlamak isteyen bir sivil toplum örgütü başkanı, bir duruma çok sinirlendiğini belli eden bir açıklama yapmıştı.

Gazetecileri ikiye ayırmıştı açıklamasında, “kıymetli” ve “tetikçi” gazeteciler diye.

Başka açıklamalar da gördüm sitede güne dair, sırf bu gazetecileri ikiye ayıran ve sinirli sözler sıralanan açıklama nedeniyle diğer tüm açıklamaları satır satır okudum, acaba benzer yakınmalar var mı, Van’da kaç tane böyle gazeteci var diye, yoktu; açıklama yapanlar daha çok gazetecilerin yaşadıkları sorunları satır aralarında ifade etmeye çalışmıştı, sonra da ayırım yapmadan tebrik sözleri sıralanmıştı.

Bir kere Vanmed editörlerine teşekkür ederim, böyle bir açıklamanın başlığını doğru kullandıkları için, çünkü bu tür kutlama mesajları daha çok yüzeysel başlıklarla verilir, mesela ‘Başkan A….’dan Çalışan Gazeteciler Günü mesajı’ gibi… Ve kimse de açıp okumaz tabi. Mesajın içindeki flaş bir söz öne çıkarılmadan haber verilir genelde, ama bu öyle değildi, zaten o yüzden haberi açıp okudum.

Okuduğum bu haber bu köşede bir-iki şey yazmamı zorunlu kılıyor, sanırım bazı konulara ya duygusal ya da eksik bakıyoruz.

Önce şunu söylememde fayda var, bu tür günler vesile edildiğinde açıklamalar biraz daha genel olur, bireysele indirgenmez, biraz daha mütevazi olunur, ‘sen tetikçisin, seni kutlamıyorum’, ‘sen kıymetlisin seni kutluyorum’ diye keskin bir dil kullanılmaz, keskin dilden hepimizin çok yakındığı şu günlerde hele…

Öfkeyi kontrol etmek gerek bu gibi durumlarda.

İkincisi; velev ki ‘tetikçi’ gazeteci var, ama önce onu o hale sokan, onu ‘tetikçi’ yapan şartlardan yakınmak gerek, gazeteci Hasan’dan, Hüseyin’den, Ali’den yakınmak kolay, biraz daha derine inip onu ‘tetikçi’ yapan şartlar hakkında bir söz edebiliyor muyuz, önemli olan bu, çünkü emin olun kimse durduk yerde canı öyle istiyor diye o tür bir gazetecilik yapmaz, gazeteciye rol belirleyen, biçim veren biz kendimiziz, toplumsal kültürümüzdür, siyasal durumumuzdur, yaşadığımız toplumsal olaylardır, asayiş konularıdır vs...  

Peki, buna kafa yoruyor muyuz, bunun için geniş bir zamanda hiç açıklama yapma gereği duyuyor muyuz, haa eğer gerek duymuyorsak o zaman bu tür özel günlerde gazetecilik mesleğinin sıkıntılarını değil de canımızı sıkan bir tane gazeteciyi konu ediyorsak aslında ‘kıymetli’ dediğimiz gazetecilere haksızlık etmiş olmuyor muyuz?

Çünkü o ‘kıymetli’ dediğimiz gazetecilerin maddi manevi tonlarca sıkıntıları var, sorunları var sahada, sokakta, evinde; biz onlardan söz etmeyip ‘tetikçiyi’ öne çıkarırken onların sıkıntılarını hasır altı etmiş olmuyor muyuz?

Üçüncüsü, ‘tetikçilik’ sadece gazeteciye mahsus bir şey de değil, onu bir sivil toplum örgütü, bir siyasi parti temsilcisi, bir bürokrat, bir fabrikatör de yapıyor zaten, maşallah bu konuda piyasa baya zengin.

Yani dert sadece gazeteci falan değil, o kadar da abartılacak bir durum yok, fotoğraf ortada.

Bu yönüyle baktığımızda, aslında beğenmediğimiz gazeteci genel gidişatın bir özeti de olabilir, bunu da göz ardı etmemek gerekir.

O nedenle beğenmediğimiz gazeteciden yakınacağımıza önce kendimizi ve çevremizi süzgeçten geçirelim derim ben, bakalım beğenilecek durumda mıyız?

Beğenilecek durumdaysak, eh, o zaman mutlaka suç o gazetecidedir.

İşte şimdi gün falan da kutlamayalım, hatta adını bile anmayalım o tür bir gazetecinin, deymez çünkü.