23 Nisan’ın Gölgesinde Çocukluk: Bayram mı, Yüzleşme mi?

23 Nisan… Resmî söylemde “çocukların bayramı”, kürsülerde umut dolu cümleler, meydanlarda süslenen sahneler… Ancak rakamlar başka bir gerçeği haykırıyor. Bu ülkede son 20 yılda yaklaşık 500 bin çocuk yargılandı. Sadece bir yılda 1200 çocuk cinayet suçlamasıyla yargılandı ve hüküm giydi. Bu veriler, çocukluğun korunamadığını, aksine sistematik biçimde örselendiğini gözler önüne seriyor.

Çocuklar neden adliye koridorlarında?

 Neden
okul sıralarında olması gereken çocuklar, mahkeme salonlarında, karakol odalarında, cezaevlerinde büyüyor? Bu soruların cevabı yalnızca bireysel hatalarda değil; derinleşen yoksullukta, eşitsizlikte, eğitim sistemindeki kırılmalarda ve sosyal politikaların yetersizliğinde saklı.
İş cinayetleri de bu karanlık tablonun bir parçası. Her yıl onlarca çocuk, çalışmak zorunda bırakıldığı işlerde hayatını kaybediyor. Çocuk işçiliği hâlâ yaygın; “meslek edinme” adı altında çocuklar ağır ve tehlikeli işlerde sömürülüyor. Oysa bir çocuğun yeri ne fabrika ne inşaat; onun yeri güvenli bir yaşam ve nitelikli eğitim ortamıdır.

Cezaevlerinde bulunan çocuklar… Suça sürüklenen çocuklar… Bu kavramlar bile başlı başına bir çelişki içeriyor. Çünkü çocuk, suçun faili değil; çoğu zaman ihmalin, yoksulluğun ve adaletsizliğin mağdurudur. Çocuğu suçtan korumak yerine cezalandıran bir anlayış, geleceği de cezalandırır.

Çocuk hakları ihlalleri yalnızca rakamlardan ibaret değil. Erken yaşta evlilikler, eğitimden kopuş, istismar, şiddet ve güvencesizlik… 

Bunların her biri, çocukların yaşam hakkına, gelişim hakkına ve korunma hakkına yönelmiş açık ihlallerdir.

23 Nisan, sadece bir kutlama günü değil; aynı zamanda bir yüzleşme günüdür.

Çocuklara armağan edildiği söylenen bu bayram, çocukların gerçekliğiyle ne kadar örtüşüyor? Eğer çocuklar adalet sisteminin yükünü taşıyorsa, çalışmak zorunda bırakılıyorsa, şiddetin ve yoksulluğun içinde büyüyorsa; ortada bir bayramdan çok, ertelenmiş bir sorumluluk vardır.

Gerçek bir 23 Nisan, ancak çocukların eşit, özgür ve güvenli bir yaşam sürdüğü; eğitim, sağlık ve sosyal haklara eksiksiz erişebildiği bir ülkede mümkün olacaktır. Bunun için de çocukları koruyan değil, çocukları gerçekten önceleyen politikalar hayata geçirilmelidir.

Unutmayalım:
Bir ülkenin geleceği, çocuklarına nasıl davrandığıyla ölçülür.
Ve bugün, bu ölçü ne yazık ki ağır bir sınavdan geçmektedir.

Mutlu bir gelecek ve çocukların ölmediği bir ülke özlemi ile tüm çocukların Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı kutlu olsun.