Bebekken çantalara konularak terk edilen kardeşler yıllar sonra bir araya geldi

VANMED HABER MERKEZİ - "Beni mavi giysiler içinde, ekose desenli bir çantanın içinde buldular."

Kuzey İrlanda'nın başkenti Belfast'ta sıcak ve sevgi dolu bir ailede büyüyen David McBride, evlat edinildiğini hep biliyordu.

Ancak 15 yaşına geldiğinde ve orduya katılmak için doğum belgesi başvurusunda bulunduğunda, kökenleri hakkında ne kadar az şey bilindiğini fark etti.

Belge neredeyse bomboştu.

Biyolojik anne babasının kimliği "bilinmiyor" olarak belirtilmişti, doğum yeri ve hatta doğum tarihi gibi detaylar da yoktu.

Evlat edinen babası ona bildiği kadarını anlattı.

McBride bir "kimsesiz çocuktu" ve bebekken kilitli olmayan bir arabanın ön koltuğunda terk edilmiş halde bulunmuştu.

Kaynak,Helen Ward - David McBride, kendisini evlat edinen ailesiyle mutlu bir çocukluk geçirdi.

McBride ve babası neler yapabileceklerini öğrenmeye karar verdiler.

Yerel halk kütüphanesinde araştırmaya başladılar ve gazete kupürlerini incelediler.

Çocuk terk etme vakaları o dönemde Kuzey İrlanda'da neredeyse hiç görülmediği için olay manşetlere taşınmıştı.

McBride'ın açıkladığına göre, Kilise genellikle evlilik dışı doğmuş olabilecek annelere ve bebeklerine destek sağlıyor veya en azından barınak veriyordu.

"Bir kadın evlilik dışı hamile kaldığında dışlanırdı. Her şeyi saklama eğilimi sorun yaratıyordu."

Gazete kupürleri pek fazla bilgi vermese de, kendisine iyi bakıldığını gösteriyordu.

"İyi beslendim ve iyi bakıldım."

Annesinin genç ve korkmuş olduğunu tahmin ediyordu.

Onu bulmaya karar verdi.

'Ekose ikizleri'

Kaynak,Helen Ward - David ve Helen'in ikisi de bebekken benzer şekilde sarılmış halde bulunmuştu.

Ancak aradan yıllar geçti ve McBride, kimsesiz çocuklar hakkında yaptığı araştırmalara ve hatta BBC'nin bir programına katılmasına rağmen, çok az cevap bulabildi.

Daha sonra kız kardeşinin de teşvikiyle DNA testi yaptırmaya karar verdi.

Sonuç her şeyi değiştirdi.

Biyolojik bir kız kardeşi olduğu ortaya çıktı.

"Harika bir sürprizdi... Sanki Noel gelmişti."

Adı Helen Ward'dı. Ancak annesiyle ilgili sorularını yanıtlamak yerine, kendisi de en az onun kadar çok soruyla gelmişti.

O da bebekken terk edilmişti.

"Bir telefon kulübesinde, yeşil ekose bir çantanın içinde bulundum" diyor Ward.

"İlk düşüncem, ekose ikizleri olduğumuzdu."

Kaynak,Helen Ward - Helen çocuk sahibi olduktan sonra kendi annesi hakkında daha fazla şey öğrenmek istedi.

İkiz değillerdi.

Yedi yıl arayla doğmuş ve İrlanda sınırının farklı taraflarında bulunmuşlardı.

Yine de benzerlikler çarpıcıydı.

"Beni bir kamyon şoförü bulmuş" diyor Ward.

"Çantanın içinde sıcak tutan bir şişe ve yedek kıyafetler varmış. Çok iyi giyinmiş ve iyice sarınmışım."

McBride gibi Ward da onu evlat edinen sevgi dolu bir ailede büyümüştü ancak anne olunca kendi annesi hakkında bilgi edinmesi gerektiğine karar verdi.

Bir sosyal hizmetler uzmanıyla iletişime geçti ve McBride'ın yıllar önce karşılaştığına benzer bir doğum belgesi gösterildi.

Belgede 'Anne bilinmiyor', 'Baba bilinmiyor' ve 'Çocuk telefon kulübesinde terk edilmiş halde bulundu' yazıyordu.

"Çok üzüldüm. Çok fazla sorunuz oluyor ve cevap bulmak çok zor."

Ward, sonraki yıllarda kendi araştırmasını da sürdürdü.

Bir radyo programında kişisel öyküsünü anlattı ve hem 1969'da davasıyla ilgilenen polisi hem de onu ilk bulan kamyon şoförünü buldu.

Ancak bir arkadaşının ona evde kullanılabilecek bir DNA kiti almasından sonra uzun zamandır kayıp olan kardeşini buldu.

"İnanılmazdı. Kendimi çimdikleyip durdum."

Yeni bir arayış

Sonunda yüz yüze geldiklerinde ve birbirlerinde fiziksel özellikleri gördüklerinde, bu deneyim biraz bunaltıcıydı.

"Her şeyi anlamaya çalışıyorsunuz. Söyleyecek o kadar çok şeyiniz var ki, patlamak istiyorsunuz" diye anlatıyor Ward.

"Tanıştığımız anda, etrafımızdaki her şey yok olmuş gibi geldi" diyor McBride.

Ancak bir arayış sona ererken bir diğeri başladı.

Bu sefer de sıra ebeveynlerindeydi.

Kaynak,Helen Ward - David, "ebeveynleriyle ilgili cevap alma arayışlarının gerçekleşmeyeceğini' söylüyor.

Sonunda annelerinin 90 yaşında öldüğünü, birbirlerini bulmalarından kısa bir süre önce vefat ettiğini öğrendiler.

Babaları ise yıllar önce ölmüştü.

Ama hikâyelerinin bazı kısımlarını bir araya getirmeyi başardılar.

"Annemiz kırsal kesimden bir kızdı. Babamız ise şehirliydi" diyor McBride.

"Annemiz çok daha gençti. Parlak ışıklar onu İrlanda'nın batı kıyısından Dublin'e getirdi. Babamız Dublin'de bir orkestra şefiydi. Annem muhtemelen dans salonlarına giderken onunla tanıştı. 40 yıl veya daha fazla süren bir ilişkileri oldu."

McBride, ilişkinin bu kadar uzun sürmesi için birbirlerine aşık olmaları gerektiğine inanıyor.

Ancak bu belli ki karmaşık bir ilişkiydi.

Babaları evliydi. Ayrıca kendisi Protestandı, anneleri ise Katolikti.

İrlanda'nın dini ayrılıklarla derinden bölünmüş ve sosyal açıdan hala muhafazakar olduğu bir dönemde, David onların çok fazla tabuyu çiğnediklerini düşünüyor.

"Katolik ve Protestan. Evlilik dışı doğumlar... Ne umabilirlerdi ki?" diye soruyor.

Kaynak,Helen Ward - John (solda), Helen (ortada) ve David (sağda) şimdi hiç tanımadıkları ailelerinin mutluluğunu yaşıyorlar.

Ancak, inanılmaz bir sürpriz daha vardı.

Ward, yıllarca süren araştırmaları sırasında okuduğu bir hikâyeyi hatırladı: Acaba başka bir erkek kardeşi daha olabilir miydi?

"Hikaye şöyleydi: 1965'te bir telefon kulübesinde bir bebek bulunmuştu" diyor.

"Bir çantanın içindeydi, yanında sıcak bir biberon vardı. Dolayısıyla onun hikayesinin tüm parçaları benim ve David'in hikayesinin de bir parçasıydı."

Avustralya'da yaşayan genç bir kadın, McBride ve Ward'ın birlikte hazırladıkları, arayışlarını konu alan bir televizyon programını izledikten sonra kendi İrlandalı babası John'u düşünmeye başladı.

Sonradan anlaşıldı ki, John gerçekten de onların öz kardeşiydi.

"O, ailenin ortanca çocuğuydu" diye açıklıyor Ward.

"Üçümüz bir araya gelip buluştuğumuzda, gerçeküstü bir deneyimdi. Ailenize bakıyorsunuz. Ve binlerce soru tekrar aklınıza geliyor. Ama o an için sihirliydi."

Kaynak,Helen Ward - John Dowling, Helen Ward ve David McBride'ın küçüklük fotoğrafları.

Bu yanıtsız sorular asla doldurulamayacağını kabul ettikleri bir boşluk bırakıyor.

Ancak hem Helen hem de David, annelerinin kararları konusunda onu yargılayamayacaklarını söylüyorlar.

Helen, "Üç bebeğini de karnında taşıdıktan ve doğurduktan kısa bir süre sonra terk etmek onun için korkunç olmalıydı" diyor.

David, annelerinin yaşlı bir kadın olarak bir oyuncak bebeği sıkıca tuttuğu ve bırakmayı reddettiği bir video izlediğini anlatıyor:

"Acaba hayatının sonlarına doğru aklından 'Bu benim çocuğum. Üç çocuğumu kaybettim ve bunu benden alamazsınız' diye mi geçiyordu?"