Zekeriya EKİNCİ yazdı: CAN KURTARIRKEN

Hasta ya da yaralı sokak hayvanı görünce boş geçmem. Bir şekilde yakalar, hayvanhastanesine götürüp tedavisini yaptırır ya aldığım yere geri getirip bırakırım ya da -yaşça küçükse eğer- sahiplendiririm. Bu koruma içgüdüsü nereden geldi, bilmem. Bildiğim şu ki ben onları koruma adına canımı ortaya koyarım ama onlar her seferinde canımı yakar.

Olsun!

Yine ısırıldım işte!

İlkinde bir lisede öğretmenlik görevi yaparken güzel bir anne kedi tarafından sağ elimden ısırıldım.

İkincisinde gece yarısı savcı bayan arkadaşın imdadına koşarken bir yavru kedi tarafından ısırıldım. Hem de okkalı bir şekilde ve yine sağ elimden.

Üçüncüsünde bir inşaat alanında mahsur kalan bir yavruyu kurtarmak isterken oldu. Bir pazar günüydü ve inşaatta kimse yoktu. Kediyi kucağıma aldım. Üç metre yükseklikteki koruma saclarını geçmek için yavru kediyi sol elime aldım. Tam yere atlayacaktım ki ayağım kaydı. Elimle saca tutunmak istedim ve sac elimi yardı. Sağ elim kan revan içinde kaldı.

Ufak tefek ısırmaları saymazsak bugün de dördüncüsü oldu. Fib'den halsiz düşen ve verdiğimiz mamaları yiyemeyen anne kediyi ağla yakalamaya çalıştık. Yakaladığımız anne kediyi taşıma kabına almak isterken o sessiz kedi zaptedilemez oldu. Ensesinden tuttuğum sağ elimi acıma içgüdüsüyle gevşetinci, ısırıldım.

Isırma da ısırma oldu hani!

Kaçıp kenarda duran kedi, özür diler gibi baktı yüzüme.

Bakışımla özrünü kabul ettim ve kanayan elime ilk müdahaleyi yaptım.

Sol koluma kaç aşı yaptırdığımı unuttum zaten.

Sağ yanımın ceremesini sol yanım çeker, nedense?!

Olsun!

Vicdanım rahat benim.

Can kurtarırken candan olmak da var işin içinde.

Dedim ya:

Olsun!...