"Zaman, insan, mekan eşittir tarihtir."

Zamanda bi zamanem 
İki dünyada bi gümanem
Pare paredir mekan
Mansurem dara geldim

İNSAN

Zaman, insan, mekan eşittir tarihtir. Tarih, içinde herşeyi saklayan o gaya kuyusu... İnsanı insan eden ve insanı insanlıktan çıkaran..

Dirok ey dirok.. Neler sakladın ne içtin derin kuyulardan. Dipsiz derinlere ne attın. Bazen yetişmiyor sana sarkıttığım ipler. Yaptın, yıktın, yarattın. Her şey zaman aldı, zaman da her şeyi...

Lakin hep Avcılar anlattı. 

Ne zaman gelecek aslanların vakti..?

Buna dayandı insanın teki. 

Zaman onu da öğüttü. 

Çıldırttı, insanlıktan çıkardı, insan etti.

İnsan, hayatından memnun olmayan yegane varlıktır belki...

Huzursuzdur. 

Ruhu parçalıdır. 

Tek bir aks üzerinde yürümüyor bilinci. Milyonlarca olasılığı her saniye elimine ederek kıyar zamana. 

ZAMAN

“Her geçen an bizi usul usul öldüren, nihayetinde elinde hepimizin kanı olan zaman denilen şeyi, bu olasılıkları kendi lehine çevirmekle harcar. 

Belki de öldürmekten en çok haz aldığımız, beklerken geçmeyen, 
geçsin istemediğimizde de su gibi akan zamanı bu yüzden bulmuştur insan. 
Azlığından hep yakındığımız zaman var oldukça, onun her şeye zamanı var. 
Bir sonu olduğunu bilir ama o sonu yakınlarda bir yerlerde değildir. 

MEKAN

“Ona göre o, yaşadıkça ölümsüzdür. 

Ölümü çok az getirir aklına. 

Sahip oldukları yetmiyor ona, daha fazlası için didinip durur, bazen bu yüzden canından olur, başkalarına istemediği halde zarar verir, cinayet işler, başkasını suça teşvik eder, inancına ihanet eder, aldatır, aldatılır, yalan söyler, çoğu zaman Tanrısından olur, delirir, sokaklara düşer, her şeyini yitirir, yalnız kalır, yine de…”

Daha ne zamana kadar dönecek bu dünya böyle?