Sosyolog Osman TURĞUT yazdı: Dijital nesil

Vaktiyle anne ve babalarımız bizi sokaktan toplamakta zorlanıyordu, şimdilerde biz çocuklarımızı ekran başında almakta zorlanıyoruz. Covid_19 pandemisinin dünyayı kesip kavurduğu karantina günlerinde çocuklarımız iyiden iyiye ekrana bağlandılar. Sebepleri ne olursa olsun çocuklarımızın ekran başında geçirdikleri süre birçoğumuzu endişelendiriyor. Bilgisayar Bağımlılığı, internet bağımlılığı gibi kavramları duydukça kendi çocuklarımız için korkuyoruz. Gözünü ayırmadığı ekranlarda karşılaşabilecekleri görüntülerden, uygunsuz kişilerden uğrayabilecekleri tacizden ve daha pek çok şeyden korkuyoruz.

Bir yandan çocuklarımızın internetin imkânlarından yararlanmasını desteklerken öte yandan onları dijital dünyanın tehlikelerinden koruma yolarını öğrenmeliyiz. Bunun için Mutluluğun ekranlarda değil birbirimizin yüzüne bakmakta saklı olduğunu hatırlarımızdan çıkarmayalım bunun için,

Hepimizin kabul edeceği gibi teknolojik gelişmeler hayatımızı giderek kolaylaştırıyor. Arabamız bizi bir yerden başka yere hızlıca götürüyor, buzdolabımız yiyeceklerimizi taze tutuyor, telefonumuz birbirimize uzaktan haber verebilmemizi sağlıyor. Teknoloji, hayatımızı iyileştirdiği ve tamamladığı noktada değerli. Ancak son on ile on beş sene içinde akıllı telefonların hayatımıza girmesi ve dijital dünyayı cebimizde taşıyabilmeye başlamamız, beraberinde bazı sorunlar getirdi. Belki de ilk defa bir teknolojik gelişmeden mustarip olduk. Burada internetin olumlu özelliklerini görmezden geldiğimiz düşünülmesin. Sadece, internet son derece hızlı geliştiğinden bazı tehlikelere karşı önlem alma fırsatı bulamadık ve şimdi mayın tarlalarıyla dolu bu dijital dünyada saatlerimizi geçiriyoruz. Çocuklarımız da bu mayın tarlasının ortasında.

Günümüzde çocuklar dünyanın herhangi bir yerine yaşayan akranlarıyla internet üzerinden iletişim kurabiliyor, deneyimlerini ve ilgi alanlarını paylaşabiliyor, böylece kültürel engelleri haritada coğrafya değiştirmeden aşabiliyorlar. Dünyanın her yerinden istedikleri tarzda müziği dinleyebiliyor ve her türlü bilgiye ulaşabiliyorlar

Teknoloji, artık ailenin görünmez bir bireyi gibi. Teknoloji hayatımıza bu kadar girmeden önce aile bireyleri birbiriyle daha çok vakit, geçirirken, şu anda neredeyse tüm aile ekranların cazibesine kapılmış durumda. Ev içinde sürekli bir itme çekme gücü var. Aile bireyleri teknolojik aletlere ve kendi odalarına doğru çekililerken ailenin diğer bireylerinden ve beraber vakit geçirilen odalardan uzaklaşıyorlar. Fiziksel olarak aynı odada bulunduğumuzda bile hepimizin gözü farklı ekranlarda ailece yemek yemek veya salonda teknolojik bir alet olmadan ailece vakit geçirmek gibi aileyi aile yapan değerler ritüeller giderek azalıyor. Bir yandan her yerde teknolojinin zararları hakkında yazılar okuyan ebeveynler, bir yandan kendileri de teknolojinin cazibesine kapılıyor. Yeniliklere ayak uydurmak isterken çocuklarının on adım ötede olduğunu fark ediyorlar. Teknoloji ile yaşanan değişim maalesef bu durumla nasıl baş edebileceğini anlatan bir kullanım kılavuzuyla birlikte gelmedi. Değişime uyum sağlamaya çalışırken hepimiz bocalıyoruz, yolumuzu el yordamıyla bulmaya çalışıyoruz. Bu dönemde özellikle ebeveynler çocuklarına sınırlar koymakta zorlanıyor ve yeni nesil de elindeki sınırsız olanaklar dünyası ile nasıl baş edeceğini bilemedi. Yapılan çalışmalarla birlikte artık teknolojiyi daha iyi tanıyoruz. Bizleri nasıl etkilediğini, bu konuda çocuklarla ilgili bir yol izlememiz gerektiğini biliyoruz.