Mülkiye Tekin yazdı: Bir köpeğin duygulandıran sadakati

Şemdinli’nin Tuyê köyünde oturan dayım Hacı Beşir Orman 22 Mart günü 68 yaşında hayata gözlerini yumdu.

Ani bir kalp krizi sonucu vefat etti dayım. Dıri aşiretinin önde geleniydi, çevresinde sevilen sayılan biriydi.

Vefatı hepimizi çok derin bir acıya sevk etti.

Mekânı cennet olsun.

Vefatıyla birlikte çok nadir görülen bir gelişme oldu; şimdi köyde, ilçede herkes bunu konuşuyor.

Dayımın 7 yıldır yanında hiç ayırmadığı Karabaş adında bir köpeği var, nereye gitse beraberinde götürürdü, şehir dışına çıktığında da Karabaş evin önünden ayrılmaz, hatta yemez içmezdi.

Dayım vefat edince cenazeyi mezarlığa götürmek için ambulansa koyuyorlar, o sırada Karabaş da gidip kalabalıkla birlikte sessiz bir şekilde ambulansın yanında duruyor, sonra da kalabalıkla beraber mezarlığa gidiyor.

Burada dayım için hazırlanan mezara üç kez girerek gömülmesine engel oluyor, en sonunda köylüler tasma takarak onu oradan uzaklaştırıp sonra cenazeyi gömüyorlar, Karabaş’ı da serbest bırakıyorlar.

Ancak Karabaş vazgeçmiyor, kalabalık mezarlıktan ayrılırken bu kez de gidip mezarın üzerinde uzanıyor bir süre sonra da mezarı eşeleyip, adeta toprağa gömülen sahibini oradan çıkarmaya çalışıyor.

Eşelemesin diye köylüler mezarın üzerine naylon çadır bırakmışlar.

Karabaş 3 gündür mezarın başından ayrılmıyor, yemiyor, içmiyor, sürekli havlıyor, gözlerinden yaşlar görüldüğü söyleniyor.

Bugün de akşamüstü bakmaya gitmişler, köpek naylon çadırın altına girmiş uzanıyormuş.

İmam çağırmışlar çare bulsun diye, ne imam ne de halk uzaklaştıramamışlar Karabaşı…

Mezarı tekrar kazmasın diye sırayla mezarda nöbet tutuyorlarmış.

Şimdi bizim orada herkes Karabaşın sadakatini konuşuyor, dayımın eşi, çocukları ve sevenleri daha çok bu köpeğin durumuna ağlıyor.